Isang matandang lalaki na siyamnapung taong gulang ang nakaupo sa isang park bench at umiiyak. Napansin ito ng isang pulis at tinanong siya kung bakit siya umiiyak.
“Buweno,” sabi ng matandang lalaki, “Kakakasal ko lang sa isang bente-singko anyos na babae. Tuwing umaga ay ginagawan niya ako ng isang masarap na almusal, at pagkatapos ay nagsasaya kami habang nagtatawanan at nagre-relax. Sa hapon ay ginagawan niya ako ng isang masarap na tanghalian at pagkatapos ay nagsasaya ulit kami at magkasamang nagtatawanan at nagre-relax. Sa gabi ay ginagawan niya ako ng isang napakasarap na hapunan at pagkatapos ay mas nagre-relax kami at nag-e-enjoy kasama ang isa’t isa.“
Tumingin ang pulis sa matanda at sinabing, “Hindi ka dapat umiiyak! Dapat ikaw nga ang pinakamasayang tao sa mundo!“
Kaya sinabi ng matanda, “Alam ko! Umiiyak ako dahil hindi ko matandaan kung saan ako nakatira!“