Hindi ko alam kung kailan nag-umpisa pero during Covid-19 pandemic, napansin ko na napapadalas ang pagka-karaoke ng aming over-da-bakod na kapitbahay. Siguro dahil pinag-work from home na kami simula noong pandemic kaya mas madalas ko na sila marinig na bumirit. Noong una, parang Sabado at Linggo lang ang concert nila. Pero minsan wala nang pinipiling araw at oras. ‘Yung tipong nasa call/meeting ka tapos ang background music mo eh isang lasing na kumakanta nang wala sa tiyempo.

‘Yung side ng bahay namin ay nakaharap sa pader na border ng aming subdivision. May kalsada sa pagitan ng bahay namin at ng pader. Sa kabilang bahagi ng pader na ‘yun ay isang government relocation site. At isa sa mga bahay doon na katapat mismo ng bahay namin ang source ng kantahan. Actually, apat ang napansin naming bahay na nagka-karaoke sa kabilang bakod, pero mas nangingibabaw ang bahay na ito dahil malapit nga sa amin.

Ok lang naman mag-karaoke. Madalas naman eh tapos na sila pagtuntong ng 10:00PM. Oh eh ano ang problema?

SOBRANG LAKAS nila mag-karaoke!!!

Gaano kalakas? Isara mo ang bahay mo, pumasok ka sa restroom at isara mo din ang pinto, buksan mo ng todo ang gripo, mag-headphone ka at magpatugtog ng todo, pero rinig mo pa din ang ‘Just Once‘ ni James Ingram. Ganoon kalakas.

Gaano kalakas? Alam mo ba na kapag naglakad ako ng mga walong bahay palayo sa bahay namin, tapos kakanan ako at lalagpasan ang isang buong basketball court, may isang sari-sari store doon sa kabilang kanto. Noong minsang bumili ako sa tindahan na ito, rinig ko doon ang pagka-karaoke nila. Ganoon kalakas.

May mga kapitbahay kami sa aming subdivision na sinubukan na din na itawag sila sa baranggay pero hindi naman nabibigyan ng aksiyon. May iba na tinanggap na lang ang tadhana nila. Tulad namin. Hahaha. Bakit ‘ka mo? Well, mahabang istorya. Pero noong panahon na madalas napuputulan ng tubig ang subdivision namin, itong katapat-bahay namin na ito ang pumayag na magpa-igib sa amin ng tubig. Naging kaibigan na din namin ni misis. Kaya kahit gaano pa kalakas sila mag-karaoke (at magpatugtog), umaasa na lang kami na someday ma-realize nila na may volume control ang karaoke nila at puwede nila itong hinaan.

Noong una, hindi namin sure kung sila din ba talaga ‘yung source ng karaoke. Pero minsan, napuntahan na namin ni misis ang bahay nila. Sa ground floor sila nakatira at sa labas ng bahay nila ay may isang hagdan papunta sa isang upper floor kung saan doon naka set-up ang karaoke nila at ang speakers ay nakaharap nga sa bahay namin. Hahaha.

Pero dahil nga nakasanayan na namin, dedma na lang talaga. Pero noong June 12, holiday at walang pasok, napansin ko na mas malakas pa sa nakasanayan ang ginawa nilang pagpapatugtog at pagkanta. Ganoon siguro sila mag-celebrate ng Araw ng Kalayaan.

At naisip ko lang, just for fun, na subukang i-document ang kanilang mga paparating pa na karaoke session. Hopefully makakuha din kayo ng idea kung anong mga songs ang puwede ninyo kantahin kapag nag-karaoke din kayo. Huwag lang kalimutan na dapat ang lahat ay in moderation. Iwasan ang sobrang lakas na pagkanta at pagpapatugtog. Hindi lahat ng kapitbahay mo ay kapareho mo ng taste sa music. At hindi naman requirement na marinig ng isang buong subdivision ang iyong hidden talent sa pagkanta. At huwag kakalimutan na iwasang kantahin ang ‘My Way‘ ni Frank Sinatra.